Ulan

by Ruru Pilapil

Ang lakas ng ulan kaninang umaga, nakakatamad pumasok. Pero wala akong choice, wala din naman akong gagawin sa bahay kaya pumasok na din ako. Ang lamig ng aircon ng nasakyan kong shuttle, at bilang puyat, nakatulog ako. Pagbaba ko, naramdaman kong sumakit ang katawan ko, marahil iyon ay dahil sa lamig ng aircon na nakatutok sa akin, kailangan na atang magpamasahe. Hehe.

Pagdating ng opisina, 'yun na nga, naiwan ko ang salamin ko. Ang sakit tuloy ng mata ko na nakatutok sa computer maghapon. At dahil dyan, tamad na tamad magtrabaho, sinusungitan mga aplikante, wala, alas dose pa lang gustong gusto nang umuwi.

Lahat 'yan ay isisisi ko sa ulan, 'di talaga ako natutuwa kapag umuulan. Hindi ko din alam kung bakit. Parang merong kung ano 'yang ulan na 'yan na nagpapalungkot sa akin. Oo na, napakadrama na, napaka babaw ko na, pero walang pakialamanan. Kanya kanya 'yan.

At isa pa, may mga bagay sa paligid na mahirap kontrolin, mga bagay na ibang tao lang ang may hawak. Mga bagay na nagpapahirap, nagpapalungkot. Kung ano man 'yon, ako lang ang nakaka-alam.

At kung tatanungin mo ko kung sasabihin ko, 'di ko alam. Tignan natin.

Naniniwala akong walang taong manhid, alam nila 'yon, nagmamaang maangan lang. Siguro dahil hindi din nila alam kung ano ang gagawin nila.

May mga bagay na dapat nang itigil, mga bagay na matagal ko na dapat ginawa pero nawalan ng lakas ng loob na gawin. Siguro ngayon, Oo. Subukan natin. Wala namang masama kung susubukan, pero 'pag wala pa din. Wala na lang sisihan.